Xander Verbeek (1971, Sint Odiliënberg) studeerde natuurkunde aan de Technische Universiteit Eindhoven en promoveerde in de biofysica in Maastricht, waar hij zijn partner Jeroen leerde kennen. Na tien jaar bij Philips werkte hij een decennium als hoofd R&D bij het Integraal Kankercentrum. Daar hield hij zich bezig met data science en de ontwikkeling van AI-technologie om de zorg voor patiënten te verbeteren.
In 2020 veranderde zijn leven drastisch toen hij midden in de coronapandemie twee weken in het ziekhuis lag met een levensbedreigende infectie na een blindedarmontsteking. Het herstel bleek onvoorspelbaar en een terugkeer naar zijn werk liep stuk op ernstige restklachten. Een jaar later volgde de diagnose PTSS en bleek dat de infectie chronische sporen had nagelaten waardoor hij zijn baan moest opgeven en arbeidsongeschikt werd.
Vijf jaar later ziet zijn leven er noodgedwongen totaal anders uit. Maar het bracht ook een nieuw begin. Xander groeide op in een gezin met veel vrijheid om eigen keuzes te maken, en waar creativiteit, leer- en nieuwsgierigheid centraal stonden. Met een kunstenaar als vader kreeg hij bovendien een voorliefde voor kunst en cultuur mee. In de schaarse momenten dat hij zich nu fit genoeg voelt, soms maar een paar uurtjes per dag, ontdekte hij zijn passie om zelf kunst te maken.
Hij begon eenvoudig met goedkope verf en een klein canvas. Om het schilderen in de vingers te krijgen, schilderde hij de kip na die die dag op het menu stond. Dat leidde uiteindelijk tot de serie ‘kinky-kippen’, of 'porno-kippen', zoals zijn vader ze noemt.
Daarnaast vond hij inspiratie in hun zwarte labradoodle, Zwabber. Hoewel psychologen het schilderen aanmoedigden als therapeutische uitlaatklep voor verdriet of boosheid, wilde Xander geen aandacht geven aan somberheid. Hij koos ervoor om juist de vreugde en het plezier te verbeelden die de hond brengt. Hoewel Zwabber zo zwart als roet is, brengt hij juist veel kleur in zijn leven. De hond biedt hem dan ook meer therapie dan welke psycholoog tot dan toe heeft kunnen doen. Zo ontstond de serie 'The Labradudes': kleurrijke honden in verschillende poses.
Zwabber staat ook centraal in zijn driedimensionale werk, ‘Schavuiten’. Het idee om beelden te maken ontstond door een herinnering aan een van de eerste kunstwerken die hij als kind in het museum in Düsseldorf zag: Picasso’s She-goat, opgebouwd uit afvalmateriaal en gegoten in brons. Xander besloot met plastic flessen, duct tape en gipsverband de guitige poses van Zwabber proberen uit te beelden. Hij vindt het leuk om te creëren binnen de vorm- en formaatbeperkingen van die flessen. Alhoewel er anatomisch dan niet veel meer van klopt, geeft hem voldoening als het lukt om de typische guitigheid van Zwabber te vangen.
Beeld
